تا مرگش در رسد . ( 1 ) 4 - از كليب بن معاويه ، گويد : شنيدم امام صادق ( ع ) مىفرمود : سزاوار نيست براى مؤمن كه از هراس به سوى برادرش يا كمتر از او پناه برد ، مؤمن به كيشِ خود عزيز است . ( 2 ) 5 - از فضيل بن يسار ، گويد : خدمت امام صادق ( ع ) رسيدم در يك حال بيمارى آن حضرت كه از بس او را لاغر كرده بود ، جز سر او چيزى به جا نگذاشته بود ، پس به من فرمود : اى فضيل ! من بسيار شود كه بگويم : بر مردى كه اين امر امامت را شناخته هيچ زيانى نيست كه بر سر كوهى بماند تا بميرد ، اى فضيل بن يسار ! به راستى مردم به راست و چپ راه زدند و ما و شيعيان ما به راه راست رهبرى شديم ، اى فضيل بن يسار ! راستى مؤمن اگر صبح كند و از مشرق تا مغرب از آن او باشد ، همان برايش خوب است و اگر صبح كند و او را تيكه تيكه كنند ، همان برايش خوب است ، اى فضيل بن يسار ! خدا با مؤمن نكند جز آنچه خير او است ، اى فضيل بن يسار ! اگر دنيا نزد خداى عز و جل برابر بال مگسى ارزش داشت به دشمنِ خود از آن شربت آبى نمىداد ، راستش اين است كه هر كه همّت او متوجّه يك چيز است ( كه دين حق باشد ) خدا كفايت كار او را مىكند و هر كس همّت او متوجّه هر چيز است ، خدا باك ندارد كه در چه درّه‌اى نابود شود .